Het zat er aan te komen …

Ook ik ben niet onoverwinnelijk … al heb ik dat lang gedacht. Er zijn dingen die mij breken … met name onzekerheid.

Slecht geslapen van zondag op maandag … zenuwen voor tanden trekken bij tandarts … plaatsen van een frameprothese. De behandeling zelf valt me mee, het bloeden stopt snel, geen pijn … maar dan de nacht, braakneigingen van prothese die ik deze nacht in moet houden. Niet slapen … om het uur wakker … 07.00 uur gaat de wekker. Met Joost afgesproken in het huis.

Bij aankomst in Heelsum ligt de straat er nog niet. Wel aan de overkant bij de nog niet opgeleverde huizen. Jammer.

Maar donderdag komt mijn laminaat … hoe laat weet ik nog niet, word een uur van te voren gebeld … en in de voorschriften staat dat er een goede toegangsweg moet zijn vanaf de verharde weg voor de palletrijder om de pakketten af te leveren … en dat ze de bestelling brengen tot aan de eerste drempel van het huis.

Nu ben ik dan alleen daar en zal ik zelf die 21 pakken naar binnenmoeten dragen???

Joost naar de stratenmakers … “ja, de straat ligt er waarschijnlijk wel”.

Maar zal ook de aansluiting naar de weg er liggen? Onzekerheid, angst slaat toe.

Ik ga mijn opdracht doen … kleine kamer voor 2e keer sauzen en overloop trappenhuis, schuren, afnemen en voorstrijken. Joost neemt andere kamers en hal onder zijn hoede.

Het lukt me niet … steeds als ik buk word ik duizelig en misselijk. Stond daar niet ook iets over in in de brochure van de tandarts??? Het blijft bij sauzen, schuren en muren nat afnemen om gruis te verwijderen.

Joost blijft positief maar wil niet dat ik nog iets doe. Hij heeft zijn klus wel af en moet naar zijn werk … ik durf niet alleen te blijven en zeker niet in mijn eentje op een trap te gaan staan … dus ook maar naar huis.

Dit zijn de momenten dat je vreselijk baalt van het alleen zijn en dat dan toch het verdriet om Will weer omhoog komt. Natuurlijk weet ik dat dat puur egoïsme is omdat ik het in mijn eentje niet klaar.

Ben misselijk van het niet eten, voel me beroerd maar moet de flat op orde brengen voor de 1e inspectie morgenochtend. Uiteindelijk beland ik met een boek en een oxazepam in mijn luie stoel.

Ik zie het wel … ijzer met handen breken kan ik niet, maak me waarschijnlijk veel te veel zorgen om niets, overzie het ook allemaal niet meer.

Kijken of ik er wat soep er in krijg zonder misselijk te worden, verder maar alles op zijn beloop laten en vertrouwen op (schoon)kinderen en vrienden.

En … per dag bekijken … want het hele project valt niet te overzien en we hebben nog 3 weken de tijd!!!

Wordt vervolgd!

5 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.