Menu Home

Loslaten …

Als ik 3 jaar geleden Ansen achter me laat zijn er sommige dingen waar ik zo aan gehecht ben dat ik ze niet achter kan laten.

Het gaat om Will zijn laatste aquarel … een straatje in het schilderachtige, veelkleurige Collioure. Een vakantie in 2010 … in de Pyreneeën. Met de watertaxi over de Middellandse zee van de ene plaats naar de andere. We wilden hier per se nog een keertje naar toe. Als ik er naar kijk kan ik weer genieten van die lange, 8 weken durende vakantie.

Een klok met certificaat met de hand gemaakt door de monniken in Moustiers Sainte Marie. Ook dan zie ik onze Provençaalse vakanties … en dat zijn er heel wat … aan me voorbij trekken. Moustiers is wereldberoemd om haar Faïence aardewerk dat vergelijkbaar is met Chinees porselein dankzij de ondoorzichtige geglazuurde witte laag. Na Will zijn overlijden heb ik nog een lamp kunnen bemachtigen en ben ik nog een keer terug geweest voor een koffiebeker.

En dan de klok. De klok van Tante Riekie en oom Jo. Jarenlang pasten ze op ons huis … wekenlang! Will zijn 2e ouders en ook zeker de mijne. Fantastische lieve mensen. Het gras werd gemaaid, onkruid gewied, huis onderhouden, planten water en ga zo maar door! Tussendoor werd er gefietst. Ze werden wat ouder en het werd teveel. Als dank voor al die jaren kwamen ze met de klok waarvan ze wisten dat we die graag wilden hebben.

En daar zit ik nu. Alle 3 zijn ze overleden en als eerbetoon en nagedachtenis hebben ze in de flat hun plek. Maar in mijn nieuwe huis voelt het niet meer goed. Weet niet wat ik er mee moet. Door herinneringen verbonden! Ik heb een andere smaak ontwikkeld … ik ben veranderd … òf misschien is mijn eigen smaak van vroeger wel weer terug gekomen. Al een paar weken staan ze tegen de muur … steeds verander ik van plek. Waar ik met de lamp heen moet weet ik ook niet … heb nergens een hoekje voor zo iets en behalve dat … kan er moeilijk de klok naast hangen. Maar ik moet een keus maken … maandag komt er iemand van de vrijwillige hulpdienst gordijnrail en muurversieringen ophangen.

Uiteindelijk hak ik de knoop door. Ik hoef toch niets direct … ik heb ruimte in overvloed … een hele zolder. En de koffiebeker blijft uiteraard beneden.

Het lucht op dat ik niet direct een beslissing hoef te nemen .. als ooit de behoefte terugkomt is het twee trappen op!

3 replies

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.