Een gelukkig gezin …

Een drama dat een trauma werd.

“Jan luidt de winter uit.” De zin die mijn moeder jaarlijks gebruikt op de verjaardag van mijn broertje Jan. Vandaag is zijn 68e geboortedag … hij wordt maar 8. Door zijn dood worden er 4 levens totaal omgegooid … uit het verband gerukt. Mijn ouders kunnen er niet mee omgaan … voor een thuis met geborgenheid is geen ruimte meer … alleen nog maar voor verdriet. Ik mis hem nog altijd.

Samen groeien we op … zijn eerste 8 jaar. Er is op dat moment een nakomertje van 1 jaar oud maar daar hebben Jan en ik niet zoveel mee … wij spelen liever buiten. Nog als de dag van gisteren herinner ik me zijn lol als hij mij weer eens van achter een muurtje of uit een hoekje zo laat schrikken dat ik gillend wegren. Een normaal, gelukkig gezin tot 11 juli 1959.

We gaan een week op kamp vanuit de Nederlandse Hervormde kerk. Op de fiets naar Ermelo. Jan zal eigenlijk niet meegaan … mijn moeder vindt hem te jong om zo’n eind te fietsen maar na enig aandringen èn het feit dat vriendjes van hem wel mee mogen besluit ze toch haar toestemming te geven. Iets wat ze zichzelf tot aan de dag van haar overlijden nooit vergeven heeft.

’s Morgens voor het vertrek tijdens het uitzwaaien wordt mij nog gezegd “pas goed op je broertje”… niet wetende dat mij dat jarenlang een schuldgevoel zal bezorgen.

In Putten gaat het fout … een opgebroken weg … een vrachtwagen die met uitgestoken hendel van de laadbak tòch de groep kinderen in gaat halen … in een flits is het gebeurd. Nog altijd zie ik zijn rood geruite bloes onder een hoofd dat geen hoofd meer is.

Van de week daarna weet ik niet veel meer. Ik mag niet naar huis … ik moet daar blijven. Kan mijn verdriet niet uiten, mis zijn begrafenis. Volgens foto’s zwemmen we veel en zitten we ’s avonds bij elkaar. Vind het vreselijk want ik wil naar de geborgenheid van thuis … naar mijn ouders … maar ik zal alleen maar in de weg lopen wordt mij verteld.

De geborgenheid van een thuis is weg, òòk het gelukkige gezin … mijn vader zoekt zijn heil op andere plekken, mijn moeder verliest zich in haar verdriet. Ik denk nog altijd dat mijn jongste broertje Albert hen er uiteindelijk doorheen getrokken heeft … hun huwelijk heeft gered. Ze koesteren en verwennen hem tot ver in zijn volwassen leven. Hij is daardoor niet gewend verantwoordelijkheid te nemen … komt jaren later tot het besef wat zijn ouders eigenlijk bij hem hebben aangericht en komt daar ook nooit meer bovenop. Hij sterft een paar jaar na hen aan kanker … veroorzaakt door het slechte leven dat hij leidt. Nog altijd dankbaar dat mijn ouders dat nooit hebben geweten.

Ik hang er een beetje bij … word een soort van “o ja , haar hebben we ook nog”. Ik ben er op mijn eigen manier mee klaar gekomen … bouw een enorme muur om mijzelf heen, heb er doorzettingsvermogen van gekregen maar ook het “altijd willen presteren” … de enige manier voor mij om thuis nog aandacht te krijgen. Mijn jeugd breng ik door bij buren … vriendinnetjes zat. Ook al op mijn 15e een vriendje (later de vader van de kinderen) … in wiens gezin ik wel de aandacht en warmte krijg.

Ik weet dat de kiem van mijn zoektocht naar warmte en geborgenheid hier is ontstaan … een soort rupsje nooit genoeg. In al die jaren ben ik door diverse emotionele rollercoasters gegaan … maar van elke heb ik geleerd.
Uiteindelijk heb ik beseft dat ik het ook waard ben om te leven, ben ik daar dankbaar voor en kan ik mijn leven leiden op de manier zoals ik denk dat goed is.

Een heftig verhaal … zeker nu ik het zo op papier zie en het niet alleen maar in frasen door mijn hoofd schiet. Wel fijn.

4 gedachten over “Een gelukkig gezin …

Voeg uw reactie toe

  1. Steeds weer raakt je verhaal mij. Steeds weer lees ik hoe intens verdrietig en traumatisch dit is geweest voor iedereen, maar juist voor jou. Blijf er over schrijven, de enige manier om het niet te laten verstikken in jezelf. En wat wens ik je een mooie zomer toe.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Een WordPress.com website.

Omhoog ↑

Schaepmanblog

Schaepmanmonument Driebergen

kletspraat.springkikker.nl/

Onder het genot van een kopje thee, genieten van het leven

GOLVEN IN ZEE

Zee, leef ik net als jij....voortdurend in beweging.