Angst om te verliezen …

” Zodra iemand te dichtbij komt het gevoel hebben te willen vluchten.”

Gebrek aan hechting (als zijnde een ongewenst kind (een moetje) en andere gebeurtenissen in mijn jeugd) verklaart waarom ik al als jong kind het gemis aan warmte en liefde buiten het ouderlijk huis zoek. Blij zijn met iedereen die maar even lief en aardig tegen me is, die naar me luistert en aandacht voor me heeft, is iets wat er toe leidt dat ik al heel jong in een relatie terechtkom die na ca. 20 jaar uiteindelijk in een scheiding uitmondt. De arm, de aandacht, de warmte die ik zo nodig heb, beklemt hem zoveel dat hij (achteraf heel begrijpelijk) zijn vrijheid zoekt.

In die tijd wordt er nog niet gesproken over verlatingsangst en is een gang naar een psycholoog absoluut niet gebruikelijk. Je denkt dat het aan jou ligt, je moddert verder, je hebt kinderen, je stort je op een internationale carrière en … dan is daar Will en volgen er vele fijne jaren.
Het gat waarin ik val na zijn overlijden geeft me weer het gevoel van “in de steek gelaten te zijn”, alles van vroeger komt terug met daar bovenop een heel ander soort verdriet dan dat ik ooit gekend heb.
Om het gevoel van eenzaamheid en een totale verlorenheid te compenseren stel ik me na een tijdje open voor een nieuwe relatie. Maar het zaadje dat al jong geplant is, blijft de kop opsteken. Een onbewust gevoel van “niet goed genoeg zijn” borrelt weer langzaam naar de oppervlakte. Het is niet tegen te houden, je haakt af en snapt niets van jezelf!
Uiteindelijk krijg ik inzicht in dit fenomeen … verlatingsangst … (voorbeeld Roos Schlikker) waarin mijn onbewuste psyché zoekt naar argumenten om onder de verbinding uit te komen. Ik ben telkens zo op mijn hoede dat ik ervoor zorg dat ik de (eventuele) afwijzing van de ander vóór bent door de ander dus zelf eerst af te wijzen.
Kortom: zo doe ik de ander aan, waar ik zelf zo bang voor ben.

Inmiddels is het al weer bijna 3 jaar geleden dat ik een man tot volledige onzekerheid heb gedreven en met heel wat vraagtekens in zijn hoofd heb achtergelaten. Hij is inmiddels heel gelukkig en ik heb me opnieuw ingelezen in dit fenomeen zodat ik hoop mijzelf en de ander voor vervolgacties te kunnen behoeden.
Mijn betaalde inschrijving deze maand op de datingsite leidt uiteraard tot contacten. Fysieke ontmoetingen hou ik af … zeker met de huidige mentaliteit op de datingssite waarin het veeleer een “spel” is dan een manier om een serieuze relatie te vinden.
Maar ook …
Sta ik toch niet zeker genoeg in mijn schoenen?
Ben ik bang dat mijn onderbewustzijn weer een grap met me uithaalt?
Of is het toch de angst dat ik beknot ga worden in mijn verworven vrijheid?
Of dat ik toch weer geclaimd wordt door iemand die moeilijk alleen kan zijn?
En dat ik iemand weer voor mij ga laten bepalen hoe ik moet leven!
Misschien ben ik wel helemaal niet meer geschikt voor een relatie … tenslotte heb ik het ook leuk in mijn eentje.

Een leuk contact van een eerdere inschrijving komt voorbij. Destijds zo leuk dat het leidde tot een fysieke date. Maar naarmate de dag naderde, kwamen de angsten omhoog en haakte ik af met een smoesje over de afstand.
Stom, spijt, jammer … weer in gesprek met mijzelf en een duik in de inmiddels aangeschafte boeken. Nou kent iedereen wel het gezegde “een ezel stoot zich in het gemeen, niet twee keer aan dezelfde steen” … ik ben nog erger maar hou hoop.

Het leuke contact van destijds komt nu niet alleen voorbij maar benadert mij ook met de vraag of ik nog steeds hetzelfde denk over de afstand. Nou, nee … dat heb ik losgelaten en trouwens zover is het nou ook weer niet. We raken weer aan de praat, het is meteen weer gezellig en er staat al snel weer een afspraak.

Ondertussen ben ik voor alle zekerheid met mijzelf in conclaaf gegaan en heb ik de boeken weer te voorschijn gehaald. Weliswaar een stuk zelfbewuster en meer overtuigd van mijn goede “ik” … maar wat doe ik instinctmatig?
Lichtelijk nerveus kijk ik uit naar de dag … die nog wel even duurt en me daardoor nog even tijd geeft om het met mijzelf eens te worden.
Mocht het niet meer dan een eenmalig contact worden … dan zal het niet aan mijn onderbewustzijn liggen.

4 comments

  1. Een kopje koffie of een lunch kan nooit kwaad natuurlijk.
    Verder: ik wéét wat je deed maar heb geen idee hoe ik je kan weerhouden van het vluchtgedrag. Ik kan hoogstens als het zover komt zeggen “ El je doet het weer”.
    Misschien leest meneer deze blog ook en weet hij hoe ermee om te gaan?

    Succes en geníet! 😘

    Geliked door 1 persoon

  2. Gewoon blijven zeggen. Jij ziet het eerder dan ik. En nee … meneer leest dit niet. 😂😂 Denk wel dat het verstandig is dit op tijd aan te geven. En als hij dan niet de benen neemt, zien we wel weer verder.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.