2018 … een mooi jaar!

Zo tegen het eind van 2018 en na een fantastische Kerst met kinderen en vrienden … nu luisterend naar de Top 2000 … gaat er van alles door mijn hoofd. Er is veel gebeurd dit jaar. In hoofdzaak leuke dingen. Maar als ik achter de computer ga zitten om het op papier te krijgen komen de woorden niet …

De eerste Kerst in 4 jaar die ik stralend heb doorgebracht .. reikhalzend er naar uitkijkend, niet meer weg willen kruipen onder de dikke wollen deken tot 2 januari. Wat een heerlijk gevoel. Rust terug in je lijf!

Maar wat wil ik kwijt over mijn niet aflatende enthousiasme over mijn nieuwe huis … nog 5 à 6 weken en dan kan ik zo langzamerhand beginnen met mijn spullen te verplaatsen.

Ik verheug me op het inrichten, mijn eigen smaak, mijn thuis gaat het worden, op de tuin … tuinieren, bloemen om me heen, vogels, de lente ruiken.

Benieuwd hoe het opgeleverd wordt. Mijn tijd gaat beginnen.

Òf hoe blij ik ben met mijn (klein)kinderen, vrienden en vriendschappelijke kennissen die me de afgelopen 4 jaar door dik en dun gesteund hebben, me het geloof in mijzelf hebben teruggegeven na Will zijn overlijden èn gemaakt hebben dat ik nu de vrouw ben die ik ben.

Een vrouw die staat, ervóór staat en blijft staan!

Òf over mijn gewichtsverlies dat mij soms zorgen baart … uiteindelijk 2,5 kilo in 4 weken tijd. Vermoedelijk komt het omdat ik mijn wijninnamegedrag heb beperkt tot een enkele zondag in de maand.

Toch speelt op de achtergrond de sluimerende gedacht dat Will ook ineens zoveel kilo´s kwijt raakte met alle gevolgen van dien.

Gelukkig kan ik opgelucht zeggen dat ik na de feestdagen waarin ik echt niets heb laten staan er een kilo bij kan tellen. Dus … geen paniek.

Òf over mijn dates … maar dat heb ik na de laatste ervaring volledig afgesloten.

Ik ben blij met mijzelf en kan uitstekend alleen functioneren … het is

een zwaar, pijnlijk groeiproces geweest waarin je eerst denkt dat het in het “alleenzijn” zit maar langzamerhand kom je tot de conclusie dat je het alleen zijn steeds fijner gaat vinden en eigenlijk een man in mijn leven een onbelangrijke factor zal zijn.

Ik vul mijn leven zelf in.

De meestal ca 70-jarige verweduwde mannen vervallen ondanks hun beste bedoelingen … toch in een vorm van claimen. Ze bieden je bijna hun hele en hebben aan in ruil voor samenzijn omdat ze niet kunnen wennen aan hun alleenstaande status … ze willen hun oude leventje met vrouw terug.

Dan is het geen aanvulling c.q. verrijking meer van je leven dan wordt het een invulling.

Dit humoristisch geschreven artikel heeft me goed geholpen als de laatste zelfs uitloopt op een soort van stalking.

Al met al een leerzaam jaar.

Ik ga me weer richten op het wandelen, genieten van mijn vrienden, er op uit … musea bezoeken … al is het in mijn eentje.

Mijn conditie langzaam opbouwen. Wil weer terug naar de wandelingen van ca 15 km … klompenpaden, NS-wandelingen en trage tochten door heel Nederland.

Heb meer zelfvertrouwen gekregen … durf meer … 2019 wordt mijn jaar.

5 Comments

  1. Gekopieerd:

    Adri
    27 december 2018 om 20:26
    😘😘💪POWER GIRL😘👍💐je doet het super.

    Je vindt dit leuk

    Neeltje
    27 december 2018 om 20:27
    Liefff. Dank je.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.