Vormvaste sokken … 10/2004

Oktober 2004:

Elke zondagmorgen is er hetzelfde programma. Om 08.30 uur loopt de wekker af. Opstaan, 2 bakjes koffie, snel onder de douche. Duco in de auto, wasgoed mee en op naar Emmen voor ons wekelijks bezoekje aan mammie.


Daar aangekomen staat ze … weer of geen weer … al buiten op ons te wachten. Will laat Duco even plassen. Wij lopen langzaam naar binnen. Alles zo langzaam mogelijk om de tijd te rekken, want veel gesprekstof is er niet meer, dus moet je bezig zijn en haar ook bezig houden.

Terwijl ze koffie zet, berg ik de schone was op. Op een tafeltje liggen 2 briefjes. Op de één staat “links”, op de ander “rechts”. De rechtse ligt links, de linkse rechts.
Ik kan me geen voorstelling van de bedoeling hiervan maken, maar hoe vraag ik dat nu aan haar? Misschien weet ze wel niet meer wat links en rechts is, dat ze het aan het oefenen is.
Ja, je weet maar nooit met haar. Briefjes zijn haar geheugen, zonder dat weet ze niets meer.


We stellen haar de gebruikelijke wekelijkse vragen. Wat heb je deze week gedaan, heeft er nog iemand gebeld, was er nog iemand jarig en dan komt de ons zo bekende motor op gang. Ze vertelt van de drie dagen therapeutische dagopvang, de zorg in de Oostermarke, van Albert Heijn en de dierentuin en … ze heeft ook zulke leuke kaarten gekregen met Kerstmis en haar verjaardag (let wel … het is oktober en ze verjaart in januari).
“Zal ik ze voorlezen?”
“Ja, doe dat maar.”
We kennen ze inmiddels uit ons hoofd, maar dat maakt niet uit. Er is pas een kwartier om en we moeten nog zeker een half uur.
Will begint zich al te vervelen. De twee kopjes koffie zijn op, hij pakt een boek. Ik zit nog steeds met die briefjes in mijn hoofd. Ik gooi ze op de grond zodat ik een smoes heb om erover te beginnen.

“Mam, er liggen 2 briefjes op de grond met links en rechts er op, moet je die bewaren?”
“Ja, die moeten op het tafeltje blijven liggen.”
“Je weet toch nog wel wat rechts en links is?”
“Ja hoor, maar die zijn voor mijn sokken. Als ik ’s avonds mijn sokken uittrek dan leg ik de sok die ik aan mijn rechtervoet gedragen heb rechts en de andere links.”
Ik kijk haar blijkbaar heel onnozel aan want ze vervolgt:
“De volgende dag trek ik dan de rechter sok aan mijn linkervoet en de linker aan mijn rechtervoet.”


Ze kijkt heel triomfantelijk, dus dit moet een heel helder idee van haar zijn. Opeens gaat er een lichtje bij mij branden, ik ben natuurlijk toch een dochter van mijn moeder.
“O, dat is dan zeker voor het vormbehoud van de sok”.
“Ja, zo blijven ze mooi”.
En ik krijg een goedkeurend knikje dat ik zo slim ben om dat te weten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.